MS

Mijn Diagnose

Het begon eigenlijk in juli 2018.
Mijn ogen begonnen “raar” te doen.
Ik had erg last van mijn zicht en had het gevoel op watten te lopen.
Mijn ogen begonnen ook heel vreemd op en neer te gaan, ik ben toen naar de huisarts gegaan en deze stelde vast dat ik Nystagmus had, dit zijn oogbolschokken.

Ik ben doorverwezen naar een KNO arts en deze vertelde mij dat ik een ontsteking had in het evenwichtsorgaan, het zou vanzelf weer overgaan, maar er moest wel over een paar weken een telefonische afspraak plaatsvinden, om te kijken hoe het ging.

Vervolgens werd ik wakker en voelde, aan de gehele linkerzijde, helemaal niets meer.
Van mijn nek tot aan mijn tenen, alles was verdoofd.
Ik dacht dat ik verkeerd gelegen had, omdat ik graag lang op mijn linkerzijde slaap.
Het gevoel in mijn been kwam dezelfde dag weer terug, dus ik maakte mij hier niet teveel zorgen over.

Ik ben niet iemand die snel naar een huisarts gaat, tot ergernis van mijn man, want hij vindt dat ik mezelf wat meer serieus mag nemen, wat dat betreft.
Dus ik ben gewoon verder gegaan met de dagelijkse dingen, want ik was ervan overtuigd, dat ik iets knel had zitten, door mijn slaaphouding.

De telefonische afspraak met de KNO-arts vond plaats, de nystagmus was inmiddels verdwenen, maar het gevoel van mijn nek, tot aan mijn vingers was nog steeds helemaal weg.
Dus ik vroeg of dit ook iets van het evenwichtsorgaan was, maar dat was niet het geval en moest toch even contact opnemen met mijn huisarts.
Wij stonden op het punt om twee weken op vakantie te gaan, naar Noordwijk, maar daar was mijn KNO-arts niet zo blij mee, omdat de klachten niet normaal waren.
Maar goed, hoe eigenwijs is ook ben, nog zag ik de ernst er niet van in en vond het allemaal wel meevallen.

We hebben 2 heerlijke weken in Noordwijk gehad, maar mijn gevoel was nog niet terug.
Het was zelfs zo erg dat ik geen onderscheidt kon maken tussen warm en koud.
Eenmaal terug van vakantie heb ik de huisarts gebeld, aangegeven dat het voor mij geen haast had, maar dat ik wel in dezelfde week gezien wilde worden en dat gebeurde.

Toen ik de klachten aan de huisarts vertelde en deze onderzoeken ging doen, begonnen de alarmbellen te klinken.
Ik reageerde niet op de reflexen en de huisarts was bang dat ik een beroerte had.
Een spoedafspraak met de neuroloog, volgde de dag daarna.
Ook toen reageerde ik niet goed op de neurologische testen en ook bij de arts begonnen de alarmbellen te klinken.
Ik had gelukkig geen beroerte, maar wat was het dan wel?

De week daarna moest ik onder de MRI-scan en dat was geen fijne ervaring.
Het was een enge cabine, met harde geluiden en voelde mij alles, behalve comfortabel.
De uitslag van de scan liet best lang op zich wachten, dus iets ernstigs kon er niet aan de hand zijn.
Maar dat er degelijk wel iets was, geloofde ik nu wel.

Mijn lichaam begon mij steeds meer in de steek te laten en ik kon niet meer lopen, of praten.
Dit was de eerste keer dat de ambulance mij met toeters en bellen, naar het ziekenhuis bracht, want de angst voor een beroerte was groot, bij de broeders.

Op de eerste hulp aangekomen, vertelde de dienstdoende neuroloog, dat er witte stofafwijkingen waren gevonden in de hersenen, op de MRI-scan.
ik schrok, want wat wilde dat zeggen?
Het was gelukkig, nog steeds geen beroerte, dus moesten er verdere onderzoeken plaats vinden.

De dag daarna kreeg ik logopedie, voor de spraak en fysiotherapie, voor het lopen.
Het ging stukje, bij beetje, wat beter, maar nog niet optimaal.
Ik kreeg ook een lumbaalpunctie, dit is een ruggenprik, er worst dan hersenvloeistof gehaald en dit wordt onderzocht, op verschillende afwijkingen.
De uitslag was helaas afwijkend en heel langzaam begon bij de neuroloog, stukjes in elkaar te vallen, ook omdat ik nog steeds niet goed reageerde op de neurologische testen.
Ze vroeg, of ik haar vermoeden wilde weten en natuurlijk wilde ik dit.
“Het vermoeden is dat je MS hebt” Ik schrok en zei: “Ms, ik?

De afspraak was dat ik mij bij nieuwe uitval moest melden en na een paar dagen thuis, begon mijn rechterkant uit te vallen.
Ik moest toen 5 dagen opgenomen worden, kreeg een kuur van 3 dagen methylprednison en wederom een MRI-scan, maar nu met contrastvloeistof.

Uiteindelijk heb ik in dezelfde week mijn diagnose definitief gekregen en de woorden: “u heeft MS” zal ik nooit meer vergeten.
De wereld zakte onder mijn voeten vandaan, ik was net weer moeder geworden, van een klein, prachtig meisje en ik had nog een prachtige dochter.
Waarom? Dit wilde ik niet!

Inmiddels heb ik een half jaar revalidatie gehad en ben ik in goede handen in het MS centrum te Sittard.
Ook krijg ik 2 keer per jaar medicatie toegediend, middels een infuus, namelijk: Ocrevus (Ocrelizumab).
Maar hier zal ik later nog een stukje over schrijven.

Liefs,

Britt

5 Reacties

    • Tiny

      Lieve Britt,

      We kunnen ons niet persoonlijk.
      Wel je man Olaf, waar je wellicht heel blij mee bent. Ik zie hem wel eens met de kids, top papa.

      Het lijkt me zo heftig, in plaats van genieten van je mooie gezinnetje krijg je een diagnose die je zelfs je grootste vijand niet gunt.

      Mooi en moedig van je om deze blog te delen.
      Ik zal je volgen op fb
      Geniet zoveel mogelijk.
      Heel veel sterkte voor jou en Olaf.

      • mybrittifullife

        Lieve Tiny,

        Bedankt voor jouw mooie bericht.
        Deze blog is mijn uitlaatklep en als ik mensen kan inspireren met mijn verhalen, dan doet mij dit goed.

        Olaf is geweldig er komt zoveel op hem af, maar hij doet het allemaal met heel veel liefde.

        Leuk dat je mij blijft volgen.

        Liefs van Britt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *