Lifestyle

Leven met overgewicht, een zware taak…

Hoe gaat een vrouw van 36 jaar om met overgewicht?
Bepaald het gewicht haar leven, of haar leven het gewicht?
De antwoorden kan iedereen lezen in mijn verhaal.


Ik was als baby al flink, als ik mensen foto’s liet zien zei ik altijd “ik ben dik geboren,  ik weet niet beter”.
Ik weet nog goed het moment dat ik besefte dat ik anders was dan andere kinderen, ik vroeg mezelf af waarom ik dik was en mijn vriendjes en vriendinnetjes niet.

Al snel moest ik naar het groene kruis, daar zat een diëtiste.
Het was een regelrechte ramp, vertel een kind van 10 jaar maar eens dat ze geen snoepjes en ijsjes meer mag eten, omdat het slecht is.
We zijn er mee gestopt en overgestapt op fysiotherapie.

Omdat ik als kind flink was, kon ik moeilijk evenwicht houden en daar moest verandering in komen.
Fietsen kon ik pas op mijn 10e, trappen lopen was ook vreselijk en vallen deed ik maar al te graag.
Ik heb tijdens de therapie geleerd hoe ik trappen moest lopen, ik viel thuis heel vaak van de trap met als gevolg een hersenschudding.
De therapie heeft me goed geholpen en kon al veel beter mijn evenwicht houden.

Dat dit nooit helemaal is goed gekomen weet ik ook wel, heb in 2003 laten zien dat ik het vallen van de trap niet verleerd was, dat dit ook een andere reden had lezen jullie straks nog.

Een aantal jaren later, op mijn 17e  bereikte ik het hoogtepunt van mijn gewicht, ik woog 125 kg.
Ik voelde me vreselijk, vooral het ’s nachts.
Kortademig, een druk op mijn borst, moeite met lopen, een slechte conditie waren allemaal symptomen.
Opeens ging een knop om, ik wilde langer leven en niet  vroeg dood gaan aan overgewicht, genoeg is genoeg.

De dag daarna meteen een afspraak met mijn huisarts gemaakt en toen is het balletje gaan rollen.
Ik ben gaan sporten, 3 keer in de week en ik begon aan mijn dieet.
Ik werd gewogen door een diëtiste van de sportschool, inmiddels was ik al 10 kg kwijt.
De diëtiste zei: je valt alleen maar vocht af en geen vet.
Dat kon best kloppen, omdat ik het van Wankum dieet deed, wat gebaseerd is op veel vochtinnames d.m.v. veel groente en rauwkost eten.

Het afvallen ging langzaam, heb er twee jaar over gedaan om 53 kg af te vallen.
Ik was te streng voor mezelf, frietjes mocht ik niet, geen snoep, geen ijs en taart op een verjaardag al helemaal niet.
Op de sportschool zeiden ze dat ik op een gegeven moment even ging stoppen met afvallen, ik had zoiets van, het zal wel.

De sportschool kreeg gelijk, ik viel niet meer af en dat kon in mijn ogen niet.
Ik moest afvallen, dus ging ik manieren bedenken, verkeerde manieren.
Het begon met minder eten, mezelf wijsmaken dat ik na een paar happen al genoeg had.
Daarna belde ik mijn moeder op om te zeggen dat ik al gegeten had, terwijl dat niet zo was.
Als ik in mijn ogen iets teveel gegeten had moest dat eruit.
Op een gegeven moment kon ik niet meer, ik voelde me beroerd en besefte maar al te goed waardoor.
Heb alle moed verzameld en het mijn ouders verteld, het deed hun veel verdriet, maar waren trots over het feit dat ik het durfde te vertellen.

24 december 2003, een drukke dag bij de supermarkt waar ik toen werkte.
Ik had die dag maar een snee krentenbrood gegeten en dat was alles.
Mijn collega’s maakten vaker opmerkingen dat het eens tijd werd om niet meer zo streng te diëten.
Het ’s avonds gingen we gezellig gourmetten bij mijn tante, maar van te voren wilde ik me even opfrissen en omkleden.
Toen ik klaar was wilde ik naar beneden komen en vanaf dat moment weet ik niets meer.
Ik werd wakker op mijn buik, onder aan de trap.
Ik moet de meest vreselijke bewegingen hebben gemaakt, het zag er niet goed uit voor me.
Mijn moeder vertelde dat ik zelfs “meneer”  tegen mijn stiefvader zei.
Natuurlijk was de ambulance al gebeld, deze was er binnen 7 min.
Ik was te beweeglijk, onrustig en zei de meest rare dingen.
Een ding was snel duidelijk, ik moest onmiddellijk mee naar het ziekenhuis.
Dat er veel beschermengelen op mijn schouder hebben gezeten was wel duidelijk, het enige wat ik had was een zware hersenschudding en een lichte nierbeschadiging.

Het herstellen duurde lang, maar kreeg toen veel bezoek van mijn lieve vrienden en familie.
Ze zeggen wel eens dat je in moeilijke tijden je ware vrienden leert kennen, maar dat is echt zo.
Sommige namen heel subtiel lekkere dingen voor me mee en ze zeiden dan ook: die ga je opeten.
Het was moeilijk om weer echt te genieten van eten, maar na een tijd kwam dat helemaal goed.
Als ik dan eens met vrienden en familie ging eten keken ze me aan met een lach en zeiden: het doet me erg goed om je weer te zien genieten van het eten.
Heb toen ook beloofd nooit meer zo stom te zijn en weer lekker te gaan eten.

Heb een heerlijke tijd daarna gehad, ik ging heel veel stappen en had enorm veel zelfvertrouwen.
Ik mocht er weer zijn en dat straalde ik ook uit.
Niet meer bang zijn dat mensen naar me wijzen en zeggen: kijk die dikke.
Eindelijk hoorde ik ook bij de groep van de twee cijferige kilo’s.

Na veel tegenslagen te hebben gehad, begon ik ook weer een terugval te krijgen.
Ik kwam weer veel aan en die 53 kg die ik was afgevallen, waren er ook weer bij.
Ben een tijd zwaar depressief geweest, heb enorme hulp gehad van een geweldige psycholoog.
Eindelijk kon ik mezelf weer een klein beetje accepteren.

Helaas was ik na deze periode weer terug bij af en daar ben ik heel erg kwaad om geweest.
Als ik dan foto’s bekeek waar ik 70 kg woog begreep ik het niet, waarom liet ik het zo ver komen?
Ik voelde weer die onzekerheid en het niet lekker in mijn vel zitten.

Na die periode heb ik mij door de jaren heen laten doorverwijzen, naar verschillenden diëtisten.
Dan ging het weer een tijd goed, viel ik af en dan gebeurde er weer iets, waar door ik het niet volhield.

Nu ook twee jaar geleden, toen ik tijdens en na de zwangerschap, heel veel kilo’s kwijt was, tot bezorgdheid van de gynaecoloog.
Maar doordat ik zwangerschapsdiabetes kreeg en daardoor anders at, viel ik af en er was gelukkig niets anders aan de hand.

Vanaf mijn diagnose MS en de daarbij horende medicatie en prednisonkuren, ben ik echt veel aangekomen en wat voel ik mij daar verschrikkelijk bij.

Ik heb in de jaren door mijn overgewicht zoveel kwaaltjes erbij gekregen, denk aan: hoge bloeddruk, weinig conditie, snel moe.
Nu heb ik natuurlijk MS erbij en dat maakt bewegen al helemaal moeilijk, want deze ziekte brengt ook een hoop ongemakken met zich mee.

Ik ben nu 36 jaar, ben getrouwd en heb twee fantastische kinderen.
Ook al heb ik MS, ik wil ondanks deze ziekte, toch genieten van dit leven.
Dus heb ik besloten om voor de allerlaatste keer mijn gewicht drastisch aan te pakken.

De mensen die mij volgen op Instagram weten misschien dat ik met verschillende dingen bezig was en dat een keuze hierin maken, erg lastig was.

Op aanraden van mijn huisarts ben ik naar de informatieavond geweest van het Nederlandse Obesitas Kliniek en ik ben blij dat ik dit gedaan heb.
Want hoe hard ik ook geroepen heb, dit NOOIT te willen doen, heb ik mij toch definitief laten doorverwijzen naar het NOK en heb ik besloten, dat ik dit traject ga doen en voor een maagverkleining ga.
Natuurlijk in heel goed overleg met de artsen daar, maar ook de neuroloog uiteraard.
En mocht het op de een of andere manier, toch te gevaarlijk zijn i.v.m. mijn ziekte en medicatie, stop ik ook met het traject.
Ik ben daar in hele goede handen en daar moet ik op vertrouwen, hoe spannend ik het misschien ook allemaal vind.
Eind september zal de screening gaan plaatsvinden en dan hoop ik dat ik groen licht ga krijgen.

De keuze is drastisch, maar wel heel erg nodig, wil ik, ondanks mijn MS, oud worden.
Ik heb mij aangemeld bij verschillende groepen en ik lees heel veel over deze operatie, positief en ook zeker negatief.
Ik ben mij daar heel erg bewust van en daarbij heb ik heel goed moeten nadenken over deze beslissing.

Het afvallen doe ik op de eerste plaats voor mezelf en voor mijn gezin natuurlijk.
Ik hoop dat het de MS dragelijker maak, dat mocht ik een schub krijgen, ik hier makkelijker doorheen kom.
Ik hoop eindelijk van mijn hoge bloeddruk af te zijn, dat zou geweldig zijn.
En het zou voor mij een mooie kers op de taart zijn, nadat ik klaar ben met EMDR, omdat mijn overgewicht al die jaren als beschermlaag heeft gefungeerd en ik na definitief afscheid neem van een hele zware periode.

Liefs van Britt














2 Reacties

  • Sabrientje

    Bohhhh sjat! Heftig verhaal, daar wist ik heel veel helemaal niet van!! Ik ben er sowieso voor je! Altijd!!! Of je nu dik of dun bent, I love you.

    Doe waar jij je goed bij voelt. Dit moet je allemaal in eerste instantie alleen maar voor jezelf doen! Dat is niet egoïstisch, dat is juist goed! Want als jij lekker in je vel zit, straal je dat ook uit naar anderen.

    Heel veel succes lieverd. You can do this!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *