MS

Herstellen van een nieuwe schub…

Lieve allemaal,

Daar ben ik weer, eindelijk kan ik weer een blog schrijven.
Er is weer ontzettend veel gebeurt en daar ga ik natuurlijk alles over vertellen.

Wat sommige van jullie misschien al weten, is dat ik zeven weken geleden, weer in het ziekenhuis heb gelegen met een nieuwe schub (MS aanval).
Voor de gene die dit nu voor het eerst horen, vertel ik even wat er gebeurt is.

8 weken geleden begon ik weer MS klachten te krijgen, dit keer had ik veel last van mijn ogen, slecht zicht, pijn achter de ogen en geen fel licht kunnen verdragen.
Ik zag zo slecht, dat Olaf voor mij stond met een plantje en ik kon niet zien dat er tomaatjes inzaten.
Ook werd ik van de een op de andere dag weer wakker met een verlamd gevoel aan de linkerzijde, met krachtverlies.
Mijn linkerbeen deed ook erg vreemd en het gevoel was ook niet zoals het zijn moest.

Op aandringen van Olaf belde ik een paar dagen later met mijn MS verpleegkundige en vertelde over mijn klachten.
Deze vond het toch erg belangrijk dat ik naar de neuroloog ging en de dag daarna had ik ook en afspraak.
Bij de afspraak deed de neuroloog testjes en de conclusie was overduidelijk: een nieuwe schub.
Ik had het wel een beetje aan zien komen, maar toch schrik je als het weer definitief is.

Ik mocht die dag niet meer naar huis en moest worden opgenomen op de neurologie in Sittard, waar ik drie dagen prednison kreeg toegediend van in totaal 3000 mg.
Het is weer een flinke dosis, wat je zeker lichamelijk erg merkt.
Sinds de prednison ben ik best wat aangekomen, maar goed, dat is weer een ander thema.

In het ziekenhuis mocht ik geen bezoek ontvangen, vanwege het coronaprotocol, dus is miste mijn kinderen en man echt ontzettend erg.
Maar goed, gelukkig bestaat er nog zoiets als videobellen en dat heb ik ook erg veel gedaan en daardoor heb ik mij zeker niet alleen gevoeld.
Ik kreeg zoveel steun van iedereen, dat vond ik zo ontzettend lief.

In het ziekenhuis werd ik wel weer geconfronteerd met de dingen die ik niet kon en dat was gewoon zo frustrerend, maar goed, dankzij de fysio daar, heb ik toch goede hulp en tips gekregen.
Want ik heb immers twee kleine meiden thuis, die mijn aandacht en zorg nodig hebben.

Ik mocht na drie dagen naar huis, om daar verder te herstellen en de klachten, waarmee ik was opgenomen, waren zeker nog niet verdwenen, maar dat was mij ook duidelijk gemaakt.
De prednison moet flink gaan werken, ook de weken daarna nog.
Thuis merkte ik al snel de obstakels, ook doordat ik slecht ter been ben, geen kracht in mijn linkerarm heb en niet goed zie.

Ik heb gelukkig thuiszorg gekregen, die ik nog steeds heb, het zijn lieve dames, waarbij ik mij op mijn gemak voel.
Het was in het begin heel lastig om jezelf bloot te geven aan een vreemde, maar goed, als je bent aangewezen op anderen, ben je gewoon blij, dat je geholpen wordt.
Olaf heeft twee beugels in de badkamer bevestigd, zodat ik mij kan vasthouden en ik had gelukkig nog mijn douchekrukje.

Van de ergotherapie heb ik een trippelstoel gekregen, zodat ik zittend dingen kan uitvoeren, zoals koken.
Alleen ben ik op de dag dat ik deze stoel kreeg, hard gevallen, doordat ik de rem er niet op had gedaan, dit was goed uitgelegd, maar omdat ik cognitie problemen ervaar, is dit misgegaan.
Wat een geluk bij een ongeluk was, dat ik op dat moment aan het videobellen was met mijn fysiotherapeut, dus deze heeft het zien gebeuren.
Ik had veel pijn door de val, maar met een warme douche, veel rust en arnicazalf en oefeningen, ben ik hier gelukkig van genezen.

Ik revalideer nu bij mijn eigen fysiotherapeut en ze helpt mij goed door deze schub heen, ben echt dankbaar voor de oefeningen die we samen doen, ook de ergotherapeut geeft veel goede adviezen.
Zeker wat verzorging van de kinderen betreft.
Benthe kan al veel zelf en dat stimuleren wij ook, maar Jindra heeft echt onze hulp nodig.
Het is zo frustrerend dat dit mij momenteel nauwelijks lukt, maar goed, ook dit zal hopelijk snel weer gaan lukken

Het herstel gaat naar mijn mening erg langzaam, mijn linkerarm is nog niet zoals het zijn moet, mijn zicht ook nog niet en het lopen gaat ook heel erg moeizaam en ben ik weer afhankelijk van mijn rollator.
Morgen krijg ik weer mijn halfjaarlijkse MS medicatie en ik hoop dat ik mij dan snel beter ga voelen.

Liefs van Britt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *