Lifestyle

Een bizarre tijd…

Waar moet ik beginnen? Het is in ieder geval een hele periode, dat ik van mij heb laten horen.

In mijn vorige blog “stilte” hebben jullie kunnen lezen dat ik kei hard aan het werk ben, op verschillende vlakken.
Dit is zeker nog steeds het geval, ik zit niet stil, ook in deze tijd niet.

Laat ik maar meteen beginnen met het feit dat ik deze coronacrisis, lastig vind.
Ik ben altijd iemand geweest die graag de touwtjes in handen heeft en grip wil hebben, laat het nou met dit virus heel lastig zijn.

In het begin van de maatregelen, vond ik het verschrikkelijk, dat ik niet weet waar ik aan toe ben.
Ik blokkeerde voor mijn gevoel dan ook volledig, durfde helemaal niets meer te voelen.
Ik maakte voor mijn gevoel een soort natuurlijke “seroquel” aan en voelde mij volledig verdoofd van binnen.
Seroquel is namelijk mijn beste vriend, als ik even zelf niet meer uit de situatie kan komen, zonder mijn gezond verstand te kunnen gebruiken.

Maar goed, ik denk dat ik een soort van overlevingsmechanisme had ontwikkeld, want wat moest ik anders?
Laat ik ook even melden dat aan het begin van de “maatregelenweek” Benthe echt ontzettend ziek was, een ruime week, koorts van boven de 39 graden, wat wij maar niet onder controle kregen.
We mochten gelukkig naar de huisarts om dingen uit te sluiten en haar longen waren schoon, keel en oren zag er ook goed uit, het was gelukkig geen corona.
Ik zelf heb ook 2 dagen koorts gehad, maar voelde me gelukkig al snel weer beter.

En tot overmaat van ramp was Benthe bezig met haar wen-dagen op de basisschool en zou ze 17 maart op haar verjaardag echt officieel gaan starten op haar school, met feestje, uitdelen en alles wat erbij hoort.
Maar de arme schat was zo ziek, dat we geen verjaardag konden vieren, want ze wilde alleen maar slapen en ze mocht geen bezoek ontvangen voor de zekerheid.
Ze heeft wel ontzettend veel kaartjes gekregen en mensen kwamen aan de deur om cadeautjes af te geven, dus dat was echt ontzettend lief.
Het huis was versierd en we hadden een Frozentaart bij de Albert Heijn gehaald, zo dat ze toch 4 kaarsjes kon uitblazen.

Weet je, als ouder, wil je gewoon de wereld aan je kind geven en als dit door omstandigheden niet kan, ga je gewoon kapot.
Maar ik heb haar beloofd, dat ze, samen met haar zusje Jindra gewoon 2 keer jarig is en later in het jaar een groot feest gaan geven, natuurlijk als alles voorbij is.
Want Jindra is 11 april, 2 jaar geworden en ook bij haar kwamen mensen raamvisites brengen, cadeautjes afgeven of kaartjes ingooien.
We hebben een taartje bij de Hema besteld en haar 2 kaarsjes laten uitblazen, op haar manier heeft ze erg genoten en wij ook gelukkig.

Om even verder te gaan met waar ik deze blog mee begon.
Het bleef niet goed met mij gaan en ik liep als een kip zonder kop rond.
Dus ben ik op afstand heel goed begeleid door mijn psycholoog en zijn we 2 weken geleden tot een doorbraak gekomen.
Ik kon weer voelen door een aanleiding wat ik liever voor mezelf houd, maar wat mij vooral opviel is dat er niets raars gebeurde met mij in de vorm van een zware paniekaanval.
Ik kon eindelijk mijn emoties tonen en dat luchtte zo ontzettend op.
Gelukkig wordt ik, sinds de maatregelen, wel bijna iedere dag, gebeld door mijn therapeuten en wat is dit fijn.
Het gevoel van gehoord en begrepen te worden, maakt ook dat ik niet onderuit ga en ik werk iedere dag kei hard aan mezelf.

Momenteel weet ik nog steeds niet waar ik het zoeken moet, komen de muren op mij af, ben ik overbelast, maar toch voel ik weer en dat is ook veel waard.

Ik mis mijn familie en vrienden, gewoon even de arm om elkaar heen slaan, of die knuffel geven.
Maar het is voor ons eigen bestwil, zodat we anderen niet besmetten, of dat we zelf niet ziek worden natuurlijk.

Maar ook mis ik de interactie met mijn groepsgenoten en therapeuten, want je bouwt toch een band met elkaar op, door de dingen die we delen in een groep.

Maar toch, geniet ik ook erg van onze meisjes om ons heen, samen veel knutselen en werkjes van school doen, of even lekker in de tuin spelen, een boekje voorlezen, op berenjacht (wat de meisjes, maar ook papa en mama heel leuk vinden).

Olaf heeft momenteel veel zorg voor de kinderen en dat is natuurlijk ook voor hem heel zwaar, omdat hij nog steeds met zijn burn-out zit.
Hij gaat ook naar de supermarkt, omdat ik dit nog steeds niet goed durf.

Ik zit zelf natuurlijk ook in de risicogroep, heb MS, hoge bloeddruk en overgewicht.
Ben zelf ontzettend bang om ziek te worden, mag er niet aan denken, maar ook heb ik angst dat de mensen waarvan ik hou ziek worden.
Toch weet ik dat het belangrijk is om even een frisse neus te halen en in beweging te blijven.

Verder ga ik mij deze week weer wagen aan iets wat ik al heel lang niet meer gedaan heb, namelijk een krans maken voor de zomer.
Heb wel veel zin om weer voor mezelf te knutselen en heb met mij zelf dan ook echt afspraken gemaakt, bijvoorbeeld dat het echt niet in 1 dag af moet en dat als mijn lichaam “stop”zegt, ik ook moet stoppen.
We zullen zien haha, ik houd jullie op de hoogte.

Het was fijn om weer te schrijven.
Hou je taai en blijf alsjeblieft gezond.

Liefs,

Britt

3 Reacties

  • Anita C. Snoeren

    Ik loop ook als een kip zonder kop rond, het is een rare tijd stap voor stap kom je er wel doe rustig aan en geniet van de kleine dingen Britt
    Groetjes anita

  • wendy

    lieve britt

    ik ben heel erg geschrokken wat ik allemaal lees ,hoe het nu met je gaat ik ben er stil van …..
    ik wil je dan ook heel veel sterkte met alles wensen !

    en natuurlijk ook voor olaf en de meisjes !

    groetjes wendy

    • Loek van Wersch

      Lieve Britt,
      Wat lief dat je mij deelgenoot laat zijn van je huidige situatie en problematiek . Heb respect voor de wijze waarop je dat doet . Geweldig
      Wat kun je je situatie goed weergeven.
      Voor mij is het ook bijzonder dat ik tijdelijk betrokkene ben .
      Blikkend vanuit mijn eigen situatie zie ik
      nog geen helpende hand die ik je zou kunnen bieden . Maar daarvoor ken ik je ook te weinig .
      Maar wat ik voorlopig wil uitschreeuwen is dat jij – Olaf en jij – op mijn directe steun kunnen rekenen.
      Verder zal ik zelf goed nadenken , maar ik moet je tevens zeggen ook persoonlijk in een niet al te beste
      situatie te verkeren door afgedwongen afstandscontact vanmijn dochter Claudia.
      Daar kan ook zij niets aan doen . Lieve Britt ,
      Moge het je goed gaan .
      JE aanpak en gedachten stralen wijsheid uit . Liefs en veel sterkte . Loek van Wersch

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *