MS

Cognitie

Ik was altijd iemand die de zaken goed op orde had.
Had een leuke baan in de kinderopvang, waar ik als aanspreekpunt, werkte.
Dat ik dit beroep, sinds 2013, niet meer kan uitoefenen, heeft echter niets met MS te maken, hier zal ik dan ook later op terug komen.

MS, valt onder de categorie “niet aangeboren hersenletsel” dit is schade aan de hersenen waardoor er verschillende lichaamsfuncties uitvallen.

Qua cognitie merk ik dat ik sterk achteruit ga en heel eerlijk, dit maakt mij ontzettend bang, maar waar heb ik nu eigenlijk last van?

Ik heb zware concentratieproblemen, waardoor ik dus ontzettend snel ben afgeleid en het mij bijna nooit lukt, om bij de les te blijven.
Ook heb ik een zeer trage informatieverwerking en kost nadenken mij ontzettend veel moeite, ik sla gewoon nauwelijks iets op, dit was een paar jaar geleden nooit een probleem, zeker niet op school of werk.
Ik ben ook heel erg gevoelig voor prikkels, denk aan: hard geluid, drukke ruimtes, fel licht, van supermarkten krijg ik het echt benauwd.

Wat ik misschien het meest akelige vindt is dat ik soms moeite heb met het herkennen van mensen, ik neem gezichten van mensen niet meer zo goed in mij op.
Dus mocht je mij ergens tegenkomen en ik zeg niets, spreek mij gerust aan en help mij eraan te herinneren, waar wij elkaar van kennen, dat vind ik alleen maar lief.

Ergens doelgericht mee bezig zijn, zit er ook niet in, ik loop elke dag rond, als een “kip zonder kop” omdat ik niet in staat ben om een logische planning te maken en dan heb je wel eens dat alles in de soep valt.

En dan die extreme vermoeidheid, steeds het gevoel hebben dat ik een winterslaap nodig heb.
Ik krijg dan wel eens te horen van: “joh, ik ben ook wel eens moe” dan zucht ik en denk dan: vermoeidheid bij MS-patienten is zo extreem en anders, dit kun je niet weten, als je het zelf niet hebt.
En als ik dan echt ontzettend moe ben, laat mij spraak mijn ook vaak in de steek, dat komt doordat de spieren in de mond verlamd raken.
Ik kan dan heel traag gaan praten, of juist gaan stotteren.

Ook kan ik heel prikkelbaar zijn, dan wordt alles mij teveel, mijn hoofd zit dan te vol en dan moet ik mij echt even terugtrekken.
Ook heb ik verlies aan zelfredzaamheid en kan weinig initiatief tonen, dit komt niet omdat ik lui ben en er gewoon geen zin in heb, maar omdat mijn hersenen het op dat moment niet verwerkt krijgen.
Zo kom ik dus al heel snel verkeerd over bij mensen of instanties.

Ik voel mij machteloos, omdat ik weet dat ik erg achteruit ga qua cognitie en voor Olaf is dit ook vaak frustrerend, want dan verteld hij iets en 5 min later ben ik het weer vergeten.

Ja, ik ben erg veranderd en nee, ik verschuil mij niet achter mijn ziekte, absoluut niet, maar mensen zullen moeten accepteren dat ik nooit meer de oude zal worden, we kunnen alleen hopen dat ik door medicatie niet te snel achteruit ga.

Liefs,

Britt



2 Reacties

  • Loek van Wersch

    Wat een indrukwekkend verhaal Britt .
    Zal proberen je woorden goed te onthouden
    en hoop stiekum je vaak te ontmoeten als bewijs dat ik er veel van geleerd heb .
    Grote waardering voor de didactische en liefdevolle wijze waarop je de gemeenschap
    als het ware toespreekt .
    Een liefde volle groet en dank voor je mooie woorden . Loek van Wersch

    • mybrittifullife

      Lieve Loek,

      Bedankt voor het lieve en mooie berichtje, dit doet mij goed.
      Ik hoop dat we elkaar nog eens snel zullen tegenkomen.

      Liefs van Britt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *